Wachten

We zijn bijna een week in Baltimore en ik denk terug welk woord onze prille Amerika ervaring het best samenvat. Juist: wachten.

Dat begon enkele maanden geleden al met het aanvragen van de benodigde formulieren voor de aanstelling en het visum. Voorstel geschreven, informatie opgestuurd, wachten. Opnieuw formulieren invullen, waarin werkelijk over de meest saillante onderwerpen de meeste gedetailleerde vragen worden gesteld. 'Was u in WOII betrokken bij nazi-praktijken?' 'Wat is het beroep van uw vader?' 'Bent u van plan drugs of wapens het land in te smokkelen?' Bovenaan iedere pagina staat nauwkeurig aangegeven wat de geschatte invullast in minuten is. Aandacht voor veiligheid is natuurlijk prima, je zal niet anders van mij verwachten. Maar ik kreeg soms toch het gevoel dat het hier wel erg gaat lijken op een schijnveiligheid waar niemand beter van wordt. Met alleen formulieren invullen op de operatiekamers verbeteren we de patientveiligheid immers ook niet.

We moesten overstappen op Londen Heathrow en van alle kanten was geadviseerd: zorg dat je voldoende overstaptijd hebt. Want als er ergens koffers kwijtraken is het wel daar. De vlucht vanaf Amsterdam was keurig op tijd en de vlucht naar Baltimore niet helemaal dus dat betekende wachten. Bij de visa controle in Baltimore stonden twee rijen: een voor de Amerikaanse staatsburgers en een voor de overige mensen op deze aardbol. Erachter waren tien balies, waarvan er zes waren bemand. Vier om de Amerikanen welkom thuis te heten (er staan speciale borden om Irak-veteranen welkom te heten) en twee om anderen eventueel toe te laten. Een klassieke Amerikaanse beambte werpt een blik op de paspoorten en zegt in een groot aantal gevallen 'wrong lane'. Dat betekent: achteraan aansluiten in de langere rij. Wachten dus.

Het appartement lag keurig op ons te wachten en bevalt uitstekend. Een groot complex, meer dan 500 units, verdeeld over 11 verdiepingen, dicht bij de Homewood campus van The Johns Hopkins University (het Woudestein van Rotterdam). Vlak voor de deur stopt de shuttlebus die de hele dag door (tijdens de spits om de 5 minuten) naar de medische campus rijdt. De wacht(!)rij voor die bus is fascinerend: iedereen staat keurig 1-achter-1 te wachten. Maandag tijdens het eerste ritje ging de bus halverwege roken en om niet te lang te hoeven wachten heb ik de rest maar gelopen.

Zondag naar de Hampden Baptist Church gegaan, die naar ons idee om 10.00 uur zou starten. Dat bleek echter de zondagschool te zijn, dus nog even wachten. Om 11.00 uur werden we hartelijk welkom geheten in de Village Church die in het Hamden kerkje (prachtig klein kerkje uit begin vorige eeuw) samenkwam. Veel jongeren, het eerste stel dat we spraken bleek bij de Bloomberg School of Public Health te werken. Zondag eerst nog maar eens even kijken bij de 'echte' Hampden kerk (waarnaar we verwezen waren via de gemeente van Dr John Piper uit Minneapolis), die begint om 9.00 uur. En we weten nu: precies 3 kwartier lopen vanaf ons appartement.

Wat het onderzoek betreft is het nog even wachten op de resultaten van het verzoek wat onder de deelnemende ziekenhuis is uitgezet. Volgende week een afspraak met de directeur van de Amerikaanse vereniging van oogziekenhuizen. Wilmer (het oogziekenhuis in Baltimore) heeft de gevraagde gegevens in elk geval al voor elkaar.

Wachten. Of is het eigenlijk gewoon: ongeduldig?